Sssshhhhhhhhh!

Ça plane pour moi


“Ça plane pour moi” is a French idiomatic expression which is best translated as “Everything’s going well for me” (literally: “It is gliding for me”).

adbusted

http://www.chinijosdelmillo.blogspot.com/

- T H E E N D -

(Source: typogreek, via theoritikos)

speak-low:

 [ framing, deframing and reframing of semi-accidental linkages ] by Silviu and Irina Székely

athenianrhapsody:

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ

———————————————————————————————————-

Μετά από κοντά δύο χρόνια άκαπνη, άρχισα πριν λίγο καιρό τις τράκες σε φίλους, για να πιάσω κάποια στιγμή τον εαυτό μου να αγοράζει πακέτο. : (

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να κόψει κανείς τις κακές συνήθειες ?

Είναι όλα στον τρόπο που χτίζει κανείς τη ρουτίνα του, στα τελετουργικά που δίνουν μια επίφαση νοήματος στην πεζή καθημερινότητα, μια απατηλή γεύση κινηματογραφικής μαγείας που κόβει στη μέση τη βαρβαρότητα της ανιαρής εργασίας,  η ψευδαίσθηση ότι “κάτι” κάνεις όταν περιμένεις το λεωφορείο, το “γέμισμα” του χρόνου, το φούσκωμα του ψυχολογικού κενού με αέρα κοπανιστό, με αέρα μολυσμένο, με το δηλητηριώδη καπνό του τσιγάρου. Το φαλλικό σχήμα. Ο εθισμός. Η κακιά συνήθεια.

Υπάρχουν και κάποιες κακές συνήθειες, χειρότερες μάλιστα, που μας φυτεύονται χωρίς τη βοήθεια του σινεμά, του Μπελμοντό και του Γκαινσμπούρ, αλλά με αντίστοιχους θεατρικούς τρόπους, με μπαλκόνια, συνθήματα και σημαίες, χωρίς καμία ουσία όμως, όλο υποσχέσεις κι ελπίδες για να κρύψουν το ψέμα και τη σαπίλα. Kαι πέρα από το αισθητικό περίβλημα, αυτές οι κακές συνήθειες μας κρατούν δέσμιους κυρίως με μικρές χάρες και μικρά βολέματα, που έχουν όμως τεράστιο κόστος, σαν καρκίνος, αλλά είναι σχεδόν αόρατο, για καιρό αδιάγνωστο. Κι όταν οι υποσχέσεις και οι χάρες τελειώσουν, αυτές οι κακές συνήθειες συντηρούνται με φόβο, ψευδο-διλήμματα, ανασφάλεια, μισαλλοδοξία, οπαδισμό, αλλαγή προσώπων, μιντιακή πλύση εγκεφάλου, σύνδρομο της στοκχόλμης και παπατζίδικα κόλπα. 

Οι κακές συνήθειες σου δίνουν λίγα για να σου πάρουν πολλά. Πάρα πολλά. Κάποια στιγμή, όλα.

Θέλω να πιστεύω ότι σε αυτές τις εκλογές, θα νικήσουν ΟΛΟΙ, νέοι και λιγότερο νέοι, αυτές τις κακές συνήθειες, αυτές τις παλιές, ύπουλες, βλαβερές, αυτοκαταστροφικές συνήθειες.

Ότι η κομματική μηχανή αλλοτρίωσης συνειδήσεων, το πελατειακό κράτος, η διεφθαρμένη εξουσία και η διαλυμμένη διοίκηση δεν κιμάδιασαν κάθε ίχνος πολιτικής αξιοπρέπειας των πολιτών.

 Ότι το ολοφάνερο των κακών προθέσεων, της ανικανότητας και της κουτοπονηριάς των “επικοινωνιακών” τεχνασμάτων δε θα επιτρέψουν τη συντήρηση αυτού του θεάτρου του παραλόγου.

Το ερώτημα είναι, λοιπόν, πώς θα ψηφίσουν άραγε οι πολίτες την Κυριακή ? Από συνήθεια ?  Ανάβοντας ένα τσιγάρο ωχαδερφισμού,  ανασφάλειας, φόβου, παράδοσης στον εκβιασμό, κακιάς συνήθειας ? Η΄θα αποδείξουν ότι αξίζουν τη δικαιοσύνη που ζητάνε ? Η’ θα αρχίσουν σιγά-σιγά να επενδύουν ξανά, μέσω της ψήφου τους, την εκλογική διαδικασία με νόημα ?

Σε ένα παλαιότερο κιτς παραλλήρημα υπό την επήρεια της φωτισμένης ακρόπολης, είχα γράψει ότι η Αθήνα, αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα φυσικά, βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Οι άλλοι λαοί και τα κέντρα συμφερόντων περιμένουν αυτή τη στιγμή τη δική μας “ετυμηγορία για το ευρωπαικό μέλλον”, όντας σχεδόν σίγουροι ότι θα ψηφίσουμε πειθήνια, με ανασφάλεια κι εμπιστοσύνη στους δυνατούς που θέλουν το καλό μας, που ξέρουν και θα μας σώσουν. Είναι σχεδόν σίγουροι ότι θα ψηφίσουμε από συνήθεια. Σχεδόν.

Κι αν τα σημερινά προβλήματα ξεφεύγουν κατά πολύ ενός εκλογικού αποτελέσματος, καθώς το ίδιο το κράτος, σαν θεσμικός τύπος πολιτικής οργάνωσης διέρχεται τεράστια κρίση αφενός και αφετέρου ο πολιτικός διάλογος κινείται σε πολύ ρηχά πλαίσια, παρ’όλα αυτά οι εκλογές είναι μία από τις ευκαιρίες μας για να κάνουμε μία επιλογή για το πού θέλουμε να πάμε σαν κοινωνία, τι αξίες πρεσβεύουμε και τι κόσμο θέλουμε. Δεν μπορούμε να  πάρουμε ελαφριά αυτήν την επιλογή.

Ίσως να μπορούμε να καπνίσουμε, αλλά δεν μπορούμε να ψηφίσουμε από συνήθεια… Δεν έχουμε πια αυτό το περιθώριο.

Form follows function.