November 2011
- BlepwPara3enaXwmata: Γιάννης Αγγελάκας - Υπέροχο Τίποτα
- fonikhkapota: γιατι γραφεις μονο αγγελακας? ο καρρας δηλαδη τα εξινε?
- BlepwPara3enaXwmata: δες tags.
- elethial: me ta tags dn gamise kaneis. ase ton prologo kai bale ton karra
- BlepwPara3enaXwmata: Ανεβασε το εσυ, και βαλ'τον εσυ αμα σε δυσαρεστει τοσο η απωλεια ενος ονοματος. Αλλιως μπορεις να κλεισεις τα ματια σου, και να φανταστεις πως ειναι εκει γραμμενο, διπλα στον Αγγελακα.
![]()
US version
![]()
GR version
Drop an answer to my inbox
1. Is the answer to this question “no” ?
2. What is the opposite of opposite?
3. Does the set of all those sets that do not contain themselves contain itself?
4. Which came first, chicken or egg?
5. If you say “I’m lying”, are you telling the truth or a lie?
6. This sentence is false. True or False?
7. Pinocchio says:”My nose grows now”. Is he telling the truth or a lie?
8. Every rule has its exception. What’s this one’s?
Ήρθα να δώ π’ αρχίζει
Η Μεγάλη Νύχτα.
Και ο Ήλιος εχάθη πρόωρα
Στης αχλής
Την υγρή, νεφελώδη λωρίδα
21-12-10
Απόψε κερδίζει απ’ τον ‘Ηλιο, Ουρανό
Η Νύχτα.
Στον τόπο αυτό το λιμανίσιο
Τα βουνά παίρνουν πάντα
Το μέρος της.
21-9-10
Στους μοναχικούς περιπάτους με το Φθινόπωρο, δίνω το παρόν στα μέρη που παρήλθαμε.
Εκατοντάδες ήλιοι πυρόξανθοι, βασιλεμένοι, απο Άνοιξες πρώτες και Καλοκαίρια παλιά
και γλυκά απογεύματα νεογνών Χειμώνων, χορεύουν στον εναγκαλισμό τους με τον άνεμο.
Ψύχονται, σβήνουν και ραγούν τρίζοντας κάτω απ’ τα πόδια μου.
Στέκομαι.
Ένας οδοκαθαριστής με κοιτά μ’ απορία.
Κοιμάσαι και γώ
σιωπηλός και μόνος
Μένω να κοιτώ
την Ομορφιά σου
Να σκορπά τ’ άρωμά της.
Αφού πιά, δεν υπάρχει ούτε Θεός, είσαι ‘λεύτερος.
Με μια ρωγμή βγαίνεις απο τους τοίχους.
…Έξω …Έξω…Έξω…
Ένας κερασφόρος άνεμος σου χαϊδεύει τα μαλλιά.
Αργά βήματα, νωχελικά και βαθιές ανάσες λυτρωτικές.
…Μέσα…Μέσα…Μέσα…
Σ’αυτό το εξαίσιο, γλυκόψυχρο απόγευμα που κλείνει
Όλα τα παλιά καλοκαίρια και φθινόπωρα μαζί.
…Τότε…Τώρα…Πάντα…
Τυλιγεται και σοφιλιάζει όλος ο Κόσμος πάνω σου
Μοναχικότητα, Σοφή μου Μάνα. Μοναξιά, Πικρή Ερωμένη.
κάποτε, στα 90s
Θ’ ανοίξεις τα μάτια, όλο προσδοκία,
Να δείς, να νιώσεις μιαν Άνοιξη.
Τα ροδοπέταλα δεν θα ‘χουν πέσει ακόμη,
Και τα δάκρυά σου θα είναι πολύ καυτά για να λυπάσαι.
Ως να πονέσει το κορμί, θα περιμένεις
Ένα νεύμα, μια καλή κουβέντα
Και ποτέ δε θα ντραπείς να πείς τη συγγνώμη σου
Που άργησες να καταλάβεις τη Ζωή.
κάποτε, στα 90s