Η εξαφάνιση των ειδών
Παλιά, θυμάμαι καλά, στα σύννεφα κοιμόνταν άπειρα πλάσματα που και μόνο ένα ζεστό χάδι της σκέψης σου αρκούσε να τα κάνει να πετάγονται -το ένα μετά τ’ άλλο σαν υπερμέγεθες ποπ κορν- απ’το βαθύ τους ύπνο για να στήσουν, ξεκινώντας απ’ το κεφάλι σου, το ιδιότυπο τσίρκο τ’ ουρανού.
Σήμερα, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την ατομική βόμβα της ενηλικίωσης, πικρά ανακαλύπτω την αποσιωπημένη εξαφάνιση των ειδών.
