August 2012
2
Το Καλοκαίρι φεύγει φέτος δυό φορές. Σήμερα. Τώρα.
Ήταν βέβαια ανέκαθεν μια αγαπημένη μεσοεποχή.
Το φως της, ειδικά τα απογεύματα, καλύπτει τα πάντα με μια γλυκιά αίσθηση αποχωρισμού, χωρίς πίκρες και ελλείψεις· χωρίς απωθημένα, παρά με μια απαλή θλίψη για κάποιο μεσημέρι που δεν σε εξόντωσε και για ένα δροσερό βράδυ που η μυρωδιά του έπαψε απο τα φώτα, τις μουσικές και τα χαμόγελα. Όπως όταν σκεπάζεις τρυφερά το κορίτσι π’ αγαπάς που, πριν απ’ οτιδήποτε άλλο, έχει αποκοιμηθεί γυμνό και όμορφο πάνω στο μονό σου κρεβάτι κάποια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα.